| 2025-04 Bloesemtocht
De eerste route van 2025: 22 april: Lekker dicht bij huis: De Betuwe.
De bloesemtocht kan maar even gemaakt worden. Afhankelijk van het weer zo van maart tot eind april. Het plaatsje (de stad) Buren heeft zelfs een bloesemmeter: Bloesemmeter Buren Hierop zie je (rond 20 april) Dat de pruimenbloesem al verdwenen is, de kersen het bijna opgeven. Alleen appels en peren is nog in volle bloei. Maar ja, die mag je niet met elkaar vergelijken. Het aantal bloesemtochten in de Betuwe, per fiets of wandelend is enrom. Het rode kruis heeft er zelfs een stuk of 15, maar die kunnen alleen maar op 1 afgesproken dag worden gelopen. Daar heb je dus niks aan. ANWB heeft er ook, maar die zijn inclusief voorbestemde consumpties en prijzige overnachtingen. En dan worden er nog allerlei dagtochten georganiseerd, bv vanuit Tiel. Dat lijkt me ook niks, door de massa deelnemers zie je de bloesem niet meer. Dus wij gaan op eigen houtje, uhh, nee voornamelijk ijzer. IJzeren bus, en ijzeren fiets. We verblijven bij WSV Achter ’t Veer, het haventje van Geldermalsen. We hadden ons on-line moeten melden en reserveren, maar de havenmeester was aardig en had nog een plekje voor ons. Het is hier een prima plekje. De AH en Lidl op loopafstand en net sanitair. En dan, eindelijk is het dan zover, op dinsdag 22 april. De bloesemmeter liegt er niet om:  Ja, en dat zie je terwijl de de route van de bloesemtocht fietsen.   Was er dan niks meer over? Gelukkig nog wel, appels onderweg langs de weg.      Maar waar is de bloesem dan gebleven?      Prachtige plaatjes voor onderweg, wel of en toe wat bewolking maar regelmatig afgewisseld door een lekker zonnetje. Al met al een prima dagje. De tweede dag is begonnen, even Geldermalsen in gelopen, en bij de Zeeman (we camperen in het haventje) nog wat kunnen scoren. Terug gelopen via het parkje bij het haventje, leverde een Spechtje op in de boom en een uitzicht over de haven met ons busje erop.   Het begin ging prima, getuige deze foto’s.      De buren waren misschien wel goed, maar de bakker niet. Het bruine brood wat er eerst misschien niet was, (dus mag het ook wit zijn?) was er wel, maar taai en een deegsmaak maakte het toch iets minder. Ut ha kunne zen deh witter toch bitter woar gewist, maar da witte we nou nie! (Vertaling: Mogelijk was wit beter geweest, maar dat weten we nu niet) Maar ondertussen kwam de regen van boven, we wisten al, de bloesem ligt beneden, dus waarom nog de moeite nemen? Voor morgen een lange fietstocht in de planning, maar buienradar zei dat er iets anders zou gaan plensen: Water! Ja, wat doen we hier dan nog. Een dag binnen zitten en dan naar huis gaan, of naar huis gaan? We gingen dus eerder dan de bedoeling was: naar huis en ook naar de buren, maar dan die buren die er altijd zijn, als ze niet lop de camping zitten. Hoe hun brood is weet ik niet, ik heb er nog nooit gegeten. COnclusie: De bloesemtocht leverde weinig bloesem op, maar wel kans op regen. Maar die kans hebben we voorbij laten gaan. :) Maar het goede nieuws is dat we komend weekend de Enci-groeve met een gids gaan bezoeken en het Pieterpad af gaan lopen! Buienradar zegt dat er buien komen, maar dan van zonnestralen! 😎 De eerste route van 2025: zaterdag 26 april: Op naar het zuiden: Maastricht en de ENCI-groeve.
Het was een prachtige dag. Heerlijk zonnetje, en koningsdag. We gaan naar de ENCI-groeve. Een rondleiding met gids. Heel bijzonder.  Detail van de foto: De bruine pijp van 180 meter lang, was de eigenlijke cementover. Deze draaide rond, was 1500 graden op het eind en werkte 7 dagen per week. We komen van alles te weten. We noemen het mergel, maar dat is het eigenlijk niet, want de verhouding tussen kalk en restgrond is voor mergel anders dan wat het hier is. Maar ach, het heet al jaren zo. Het is gewoon kalksteen. Het begon al in de middeleeuwen. Via gangenstelsels, ongeveer 200 km lang, werden grote kalkstenen blokken uitgezaagd uit het gesteente. Hiervan zijn erg veel kerken gebouwd. Door de afgraving zie je die gangen nu als openingen in de wanden.  Voor de eerste wereldoorlog haalde Nederland kalksteen en cement uit Belgie en Duitsland. Maar vanwege de eerste wereldoorlog kon dat niet meer. Om zelfvoorzienend te worden starten met in 1926 met de Eerste Nederlandse Cement Industrie. Het onteigenen, en andere procedures duurte toen, net als nu bij een groot project, meerdere jaren. Groot verschil tov de oude gangen was dat er nu met dagbouw, dus vanaf de oppervlakte, kon worden gewerkt. De toplaag van de grond, was erg vruchtbaar. Landbouw gebied was het voor 1928. De lus werd verspreid in Limburg en op een grote berg D‘n Observant gegooid. Deze aangelegde berg is nu de hoogste van Maastricht en biedt een mooi uitzicht. Als je op de foto hieronder kijkt zie je de verschillende lagen van de groeve. De diepte van de groeve is tot ca 100 meter tov de omgeving. Elke keer als de groeve wil uitbreiden moet er een vergunning worden aangevraagd. In 2003 wil de ENCI 40 meter dieper gaan graven. Maar daarvoor word geen vergunning gegeven. Men zou op de steenkoolmijnen met vervuild carboon stuiten. Het grondwater zou vrij spel krijgen wat een enorme vervuiling tot gevolg zou hebben. Het wordt tijd om over de toekomst na te denken. Bovendien levert de oven die 7 dagen per week fijnstof en lawaai produceerd in deze tijd meer ophef als in 1926. Diverse belangenpartijen en de ENCI ontwikkelen in 2009 een toekomstplan. Natuurmonumenten beheert als twee Natura 2000 gebieden die aan de groeve grenzen en krijgt de beheersopdracht over het gebied. De fabriek is nog eigendom van de ENCI, maar staat sind 2020 stil.   Ja, mooie dingen, en nog 14 soorten vleermuizen de 2 x de Oehoe met nest, nog veel meer, en vroeger was dit een zee! Er zijn stukken van skeletten van Mosasauriers gevonden en diverse tanden. Vroeger hadden ze in Zuid-limburg geen last van de droogte. :) |